Deze week zat ik opnieuw bij de dermatoloog, voor mijn jaarlijkse controle.
Voorgaande jaren was het een paar keer niet helemaal ok, dan werd er wat verwijderd en sindsdien blijft opvolgen gewoon een deel van het verhaal.
Niet om iets groots van te maken, geen drama, gewoon… een paar vlekjes.
Zo van die dingen die je eerst vaag opmerkt, ergens tussen het alledaagse door, tot je ze net iets vaker begint te zien en op een bepaald moment denkt: hmm, misschien toch eens laten kijken.
Je zit daar dan, onder dat felle licht, terwijl iemand met aandacht kijkt, benoemt, geruststelt of beslist om toch verder te onderzoeken. En terwijl zij naar mijn huid keek, merkte ik verbaasd op hoe vertrouwd dat eigenlijk voelt. Dat moment waarop iemand helpt om te zien wat er al is, maar waar je zelf nog geen betekenis aan kon geven.
We doen dat vaker dan we denken.
Dingen duiken op — een gevoel, een reactie of een spanning die ergens blijft hangen — iets wat je niet helemaal kan plaatsen, maar ook niet volledig kan negeren.
In het begin lijkt het losstaand, bijna onschuldig, tot het zich begint te herhalen en je ergens voelt: hier zit iets dat gezien wil worden.
We zijn alleen zo snel geneigd om te willen begrijpen.
Wat is dit?
Waar komt dit vandaan?
Moet ik hier iets mee?
Alsof alles meteen een antwoord moet hebben, alsof elk signaal pas klopt wanneer er onmiddellijk een duidelijke oorzaak of gevolg aan gekoppeld kan worden. Maar zo werkt het niet altijd. Soms toont iets zich gewoon — nog zonder verhaal of verklaring die al rond is. Het toont zich gewoon zonder dat het zich laat vastpakken in iets dat logisch voelt.
Wat me tijdens de consultatie vooral raakte, was eigenlijk niet zozeer wat er gezegd werd, maar wel het kijken zelf. De manier waarop er gekeken werd: aandachtig, zonder haast, zonder de drang om meteen conclusies te trekken of alles in een kader te duwen.
Gewoon zien wat er is.
En daar wringt het misschien een beetje. Want echt kijken, zonder meteen te willen begrijpen, blijkt moeilijker dan we denken. We willen rust, en betekenis geeft rust, dus beginnen we te verbinden, te verklaren, verhalen te maken die kloppen — of toch voldoende kloppen om verder te kunnen.
“Ah, dat zal wel daardoor zijn.”
“Logisch dat ik zo reageer.”
“Dat komt hiervan.”
“Zie je wel”
En soms klopt dat ook.
Maar soms ook niet.
Soms geven we betekenis, niet omdat ze er al is, maar omdat we ze nodig hebben om het ongemak van het niet-weten te verzachten.
We doen graag alsof de dingen rechtlijnig zijn, alsof alles uiteindelijk netjes in elkaar past, als je maar lang genoeg kijkt. Maar in realiteit liggen die punten vaak verspreid, zonder duidelijke volgorde, onvolledig, en soms zelfs zonder dat ze werkelijk bij elkaar horen.
Misschien ligt de uitnodiging dan niet in beter begrijpen,
maar in het iets langer kunnen blijven bij het niet-weten.
In een vlekje laten zijn wat het is, zonder het meteen in een groter verhaal te duwen. In voelen wat er gebeurt, zonder er direct een verklaring op te plakken.
Misschien is er wel iets dat zich wil tonen.
Maar niet op het moment dat wij het beslissen.
Misschien begint het daar:
bij een groeiend respect voor wat er gebeurt, nog voor we het begrijpen.
Connecting the dots…
of gewoon voelen wat er al is.
No Comments