De groei van een CAT 😉

Vijf jaar geleden startte ik CAT.
Onzeker en met veel enthousiasme.

Met een rugzak vol opleidingen en een grote fascinatie voor alles wat zich onder de oppervlakte afspeelt. Een fascinatie voor de verbinding tussen lichaam, geest en voor wat zich moeilijk in woorden laat vatten.

Energie.
Bewustzijn.
Rituelen.
Lichaamswerk. 

Dat deel van mij is nooit verdwenen.

Maar er is wel iets veranderd. Doorheen de jaren is mijn werk gegronder geworden.
Niet minder diep. Wel tastbaarder. Wat me vandaag vooral boeit, is niet zozeer hoe iets volgens de theorie werkt. Maar wat er daadwerkelijk gebeurt wanneer iemand voor me ligt.

Dat moment waarop een ademhaling verandert of waarop schouders zakken.
Het moment waarop iemand na lange tijd weer voelt en ruimte geeft aan wat het lichaam nodig heeft.

Steeds vaker merk ik dat mensen niet op zoek zijn naar nóg meer informatie. Nog meer analyses of woorden. We zoeken niet naar een nieuwe techniek of naar een snelle fix.

We zoeken ruimte.

Ruimte om te ademen.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om te vertragen.
Ruimte om weer te horen wat ons lichaam al langer probeert te vertellen.

De afgelopen maanden kwam ik regelmatig in aanraking met visies die spreken over verschuivingen. Een algemene verschuiving van Yang naar Yin. Van doen naar zijn. Van controle naar verbinding. Van snelheid naar aanwezigheid.

Ik herken het in mijn omgeving, bij mijn klanten en in de vragen die gesteld worden. En eerlijk gezegd ook in mezelf.

Toen ik begon, was ik vooral bezig met wat ik kon aanbieden, met de technieken.

Lomi Lomi.
Holistic Pulsing.
Closing the Bones.
Psoas Release.
Yoga Nidra. 

Vandaag kijk ik daar anders naar. Niet omdat die vormen van lichaamswerk minder waardevol zijn geworden. Integendeel. Ik kijk er anders naar omdat ik ze steeds meer zie als middelen en niet als een bestemming op zich.

Mensen komen niet voor een techniek.
Ze komen voor wat die techniek mogelijk maakt.

Je komt omdat er iets vastzit.
Omdat je moe bent.
Omdat je het gevoel hebt jezelf ergens onderweg kwijtgeraakt te zijn.
Of gewoon omdat je voelt dat het anders mag.

Wat ik vandaag probeer te creëren, is geen perfecte sessie maar ruimte.

Misschien is dat wat groei betekent.
Niet steeds meer toevoegen.
Maar durven terugkeren naar de essentie.

CAT staat nog steeds voor Connecteren, Accepteren en Transformeren.
Alleen hoor ik die woorden vandaag anders dan vijf jaar geleden. Minder als aparte stappen en meer als een natuurlijke beweging om contact te maken met wat er is.

Vandaag is CAT een plek waar ruimte ontstaat.

Via lichaamswerk en aanwezigheid wordt ruimte & rust gecreëerd in lijf en hoofd. Een groei van CAT. Niet omdat CAT iets anders wordt maar omdat het steeds meer wordt wat het altijd al was.